NO MORE FOUR SEASONS

Vi har gleden av å innvitere til neste CAN på MU.

SØNDAG 3 NOVEMBER kl 19.00 til 21.00

Vi håper på på fullt hus, stinn brakke, mange gode samtaler på kryss og tvers, nye ideer, refeksjoner, kraft, glede, inspirasjon.

images-1

Denne gangen blir det først en snakk med kunstner Marius von der Fehr  som bl.a. vil snakke om de mange initiativene i Spania som mange kaller “los indignados” – initiativer som går foran i å koordinere en samlet “front” for tradisjonell miljøbevegelse og sosiale bevegelser.  Link til artikkel Fehr skrev i LMD om Indignados her.

og resten av den her

Indignados
Indignados

Vi åpner selvsagt opp for samtale etterpå.

Hva kan CAN lære av disse erfaringene? Hvordan kan vi jobbe best mulig?

Kanskje kan vi bruke muligheten til å reflektere over CAN´s erfaringer så langt.

Hva vil vi nå med CAN?

Hvor er vi?

Hvor vil vi?

Vi får også besøk av Bård Lahn, tidligere leder i Natur og Ungdom, nå klimarådgiver i Naturvernforbundet og Regnskogsfondet.

images-2

Han kommer med bok nå “KLIMASPILLET”
Les om boka er:
http://www.flammeforlag.no/katalog/f178/

Bilde

Og så blir det konsert!

  there are no more four seasons.

 George Kentros og Mattias Peterssons versjon av Vivaldis” De Fire Årstider” for laptop og fiolin.

Lytt til utdrag her

Om musikken skriver Kentros og Petersson selv:

” Årstiderna består av 12 fantastiska låtar. Men liknar vår värld den som Vivaldi skrev om? Ett år i Italien 1725 har kanske inte så mycket att göra med det vi upplever och gör idag. Förutom på de psykologiska planet då. Och det psykologiska planet försvinner lätt när så mycket av vår upplevelse av verket handlar om barockpraxis, orkestersalar och den finkulturella skimmret i vilket violinkonserter brukar vistas.Men verket kvarstår och vi tycker väldigt mycket om det. Vi hade hemskt gärna spelat det för er om det hade varit värt det. Men vi spelar bara nutida musik. Så vi bestämde oss för att göra det som nutida musik. Inte för att hotta upp det, utan för att vi ska känna att det var tillräckligt värt att spela för er. Och för att komma ihåg att barockmusik var den tidens nutida musik

Dessutom kan man inte riktigt säga att det finns några årstider längre: vi reser, ser på TV, klagar över global värmning, har AC och centralvärme. Och mycket av vår upplevelse av årstiderna har med minnen att göra, vad vi gjorde förra sommaren, skidsemestern 1999. Så detta blir kanske ett år i ditt huvud—eller också tar det bara en timme.”

Merk tidspunktet! 

Vi starter seinere enn vil pleier.

Men samme sted: Sound of Mu, nederst i Markveien, Oslo.

Vi gleder oss til å møtes i høstmørket.

Advertisements

SOME LIKE IT HOT…NOT

 

polar_bears_2-1024x1024

CAN PÅ MU- KLIMA

Vi er glade for å invitere til høstens første CAN på MU

1 september på Sound of MU i Oslo,

nederst i Markveien,

kl. 15.00 til 18.00.

 Hver første søndag i måneden møtes vi for å høre, snakke og utveksle tanker om

kunst, kriser, økologi, aktivisme, seire, håp, depresjoner, gleder, søppel, gift, frustrasjoner, mennesker, dyr, lek, samlebånd, samfunn, stat, filosofi, vær

(listen fortsetter)

Hver gang inviteres noen kunstnere, forskere, aktivister som innledere.

Første 1.sept er det klimafokus i anledning Klimavalg 2013.

Bilde

På HOT (CAN på MU)kommer denne gangen musiker/komponist Maja Ratkje,

(bildet over) danser/koreograf  Agnes Naur Kiss (bildet under):

DSC_0325

– og psykolog Jon Frode Blichfeldt fra Besteforeldreaksjonen.

(men det er ikke han det er bilde av)

Bilde

Vi ønsker så velkommen og håper det blir rom for gode samtaler for alle.

Programmet for de andre CAN på MU dagene slippes i forkant av hver enkelt arrangement.

Hold av hver første søndag i måneden! 

Er det noen du synes vi burde invitere, så meld i fra.

Eller har du et prosjekt du vil snakke om. Ja! Det vil vi.

Vi takker SOUND OF MU for vertskap! 

Bilde

Brit Bildøen på første CAN

Innleiing på første samling i CAN 25. april

I fjor gav eg ut ein roman som godt kan få merkelappen miljøroman, sjølv om Adam Hiorths veg også er ein slags road-movie i romanform, og ein roman om eit vennskap mellom to svært forskjellige menn. Som forfattar meiner eg at eg alltid har tatt opp samfunnsspørsmål i bøkene mine, sjølv om dei i hovudsak kan seiast å dreie seg om identitet og relasjonar. Men kanskje har det politiske vore meir subtilt i mine tidlegare bøker enn det som er tilfelle i alle fall i denne siste romanen.

Eg meiner ikkje at kunstnaren har eit bestemt ansvar, og meiner det er feil å stille krav om at alle kunstnarar skal engasjere seg samfunnsmessig og politisk og la kunsten spegle dette engasjementet. MEN – vi har muligheit til å gjere det, og det at vi kanskje har større og fleire muligheiter enn mange andre aktørar, gjer at vi bør tenke over om vi kan og korleis vi kan gripe inn i samfunnet rundt oss – eller la samfunnet rundt oss få gripe inn i våre verk, slik det ofte gjer. Eg synest at mi kunstnargruppe, forfattarane, er flinke til å vise korleis folk blir påverka av samfunnsforholda. Mange bøker som ikkje er direkte politiske speglar på ein suveren måte tidsånda. Det forfattarane kanskje ikkje er så flinke til, er å analysere og prøve å vise kvifor det er slik. Kvifor føler så mange romanpersonar seg så elendige? For har du ei viss oversikt over norsk samtidslitteratur, så veit du at svært mange av dagens romanar krinsar rundt ubehaget i kulturen.

Bildøen CAN 25 5

Og etter kvart vil vi få sjå at forfattarane kanskje også vil bry seg meir om ubehaget i naturen. I desse dagar ser eit grønt forfattarnettverk dagens lys. Og eg håpar at denne gruppa og CAN kan få til eit godt samarbeid. Det finst også eit klimanettverk, starta av forfattar Aleksander Melli, der fleire forfattarar har engasjert seg. Dei gav ut antologien SNU i fjor. Eg trur desse nettverka kan få kunstnarar til å sjå at det er muleg å engasjere seg på fleire plan. Ikkje berre er det mange muligheiter for å behandle presserande tema litterært, men ein kan også engasjere seg som menneske og samfunnsborgar, og bruke sitt gode namn og rykte til å fronte ting vi meiner er viktige. Forfattarane har allereie ein talarstol – og fleire viss dei ønskjer det. Dersom ein kjent forfattar sender inn ein kronikk til ei avis eller kastar seg inn i ein debatt, så blir det rydda plass på sidene eller i radio- og tv-studio så fort som berre det. Dette privilegiet kan vi utnytte betre enn vi gjer i dag!

Eg har alltid vore eit politisk menneske, men mitt engasjement har ikkje vore så synleg i offentlegheita. Eg har brukt tid på både det å finne ein måte å behandle samfunnstema litterært, og det å våge å bli tydeleg på min politiske ståstad. Litterært sett er det viktig å ha ein kunstnarisk impuls til grunn – for vil ein formidle informasjon eller levere argumentasjon så kan ein heller skrive ein artikkel eller ei fagbok. Politisk sett har eg, som mange andre kunstnarar, begge beina planta i tvisyn og ambivalens, – da er det ikkje så lett å gå ut med klar tale. Men når det gjeld klima- og miljøspørsmål og spørsmål om ytringsfridom og menneskerettar, er det ikkje mykje ambivalens att i meg. Og slik trur eg fleire har det no.

Det aller viktigaste kunstnarar kan gjere, er å bli synlege med desse standpunkta, på den eine eller den andre måten. Det er viktig at den folkelege uroa over politikaranes manglande vilje til å møte dei enorme klimautfordringane blir synleg og uttalt. Jo fleire som engasjerer seg, og frå fleire hald dette engasjementet kjem til uttrykk, jo større støtte gir det til dei politikarane og samfunnsaktørane som er opne for å legge om kursen.

Brit Bildøen